18 kwietnia 1903 roku miała miejsce, wspomniana już podniosła uroczystość poświęcenia straży ogniowej w Broku. W uroczystości wzięła liczna delegacja z powiatowej Ostrowi Mazowieckiej. Trzy tygodnie później odbyła się nowa uroczystość - poświęcenia chorągwi św. Floriana, patrona od ognia. Chorągiew została zakupiona z dobrowolnych składek strażaków i mieszkańców miasteczka.Pierwszą próbę ćwiczebną straż ogniowa odbyła 26 kwietnia o godzinie 22.00. Mimo ulewnego deszczu, wszystkie oddziały wraz z końmi były gotowe do akcji w ciągu 15 minut. 2 maja o godzinie 22.30 po raz pierwszy straż przeszła swój "chrzest ogniowy". Na głos trąbek, prawie cała drużyna stawiła się momentalnie przed szopą z narzędziami. Paliło się w niedalekim Kaczkowie.

Na początku maja 1903 roku brokowska straż liczyła 72 członków czynnych, umundurowanych. Umundurowanie każdy strażak zobowiązany był sprawić sobie sam. Poza tym szeregi organizacji zasiliło 100 członków wspierających, nie biorących udziału w akcjach ogniowych, a zasilających kasę strażacką. Straż dzieliła się na 5 podstawowych oddziałów: topornicy, sikawki, beczki - woda, ratunkowy, do nadzoru nad uratowanym mieniem. Każdy oddziała miał swojego komendanta i jego zastępcę. Nad całością czuwał naczelnik, jego zastępca i adiunkt - chorąży.

Brokowscy strażacy przejęli w posiadanie walącą się, prawie stuletnią szopę. Wraz z nią resztki "wiekowego" sprzętu. Odziedziczono też czterokołowy, na drewnianych osiach, z zaprzęgiem na dwa konie - zbiornik do wody. Resztę tego wyposażenia stanowiło 6 beczek drewnianych dwukołowych, jednokonnych. Pierwszorzędnym zadaniem stało się jak najszybsze wybudowania remizy strażackiej i unowocześnienie oraz uzupełnienie sprzętu ratowniczego. Już 1904 roku, mimo trudności finansowych, przystąpiono do trudnej, żmudnej lecz jakże ofiarnej budowy strażnicy. Władze miasta przydzieliły pod budowę plac przy zbiegu ulic Pułtuskiej i Warszawskiej (obecnie Strażackiej). Zakupiono też od wojska rosyjskiego, stacjonującego w Broku na tzw. "Piaskach", budynek pokoszarowy i z niebywałym zapałem przystąpiono do budowy "siedliska strażackiego". I tak w początkach 1906 roku, remiza była gotowa do użytku. Składała się ona ze świetlicy, miała dwie duże sale i scenę widowiskową. W jednym z pomieszczeń przechowywano sprzęt strażacki, który stopniowo uzupełniano.